Përsiatje

Përpjekja për me ken i mir’, betejave e synimeve t’tankujt qi guxon dhe beson te zotnimi i andrrues

Nga Albert Vataj Përpjekja për me ken i mir', mundet me ken e themelta e betejave e synimeve t'mia dhe e tankujt qi guxon dhe beson se përmes njatij shtegu hyjn dhe xajn vend n'botën ...
Read More

Ti grua zemërthyer, duhet të besosh te dashuria, edhe pse ajo gjithnjë…

Nga Albert Vataj Ti grua me zemër të thyer, ti që ke zhbërë ngjyrash gjithçka sheh dhe shterruar ndijimi gjithçka prek. Ti që vuan nga një dashurie e humbur, një mantel të errët vetmie ke ...
Read More

Lule, ti që shëmbëllen çdo bukuri dhe femër, bekuar qofsh e dlirë dhe në dehje

Nga Albert Vataj E bukura lule, ti lajkatare. E pamëshirshmja hijeshi e sublimes në çastet kur ndërkryhemi prej turreve që na ndërsen gjaku. Ëndërrtare e çdo loje që na kaplon e na hedh mbi dëshirime ...
Read More

Të puthësh duart e një nëne që shpërblen me veprën e saj të dlirë

Nga Albert Vataj Puthja e duarve të një gruaje është galanca e një fisniku, shprehur përmes një gjesti jo dhe aq teatral, se sa emocionues. Kjo përulje e lartësuar në obligimin mirënjohës, mbetet prej tipareve ...
Read More

Ajo rritet dhe unë vogëlohem, nën peshën e ëndrrës për të sunduar dritën

Libri, biblioteka, leximi, shkrimtaria, ndijimi, përfshirja, lumturimi... nuk janë vetëm fjalë që u përpoqa t'i rëndisja ashtu nën yshtjen e një shkujdesjeje gati të nënvetëdijshme, si i magjepsur. Po, ato janë shkallë, nëpër të cilat ...
Read More
Loading...