Fotoja që arriti të depërtojë në thellësi të njohjes sime, ajo që më bëri me shumë miq

Nga Albert Vataj

Kjo foto më ka bërë me shumë miq, kryesisht admiruese, të cilët i dua me gjithë forcën e zemrës, dhe i çmoj me gjithë matshmërinë e shpirtit dhe vullnetit njohës të dritës dhe dashurisë. Pati ndër ta që guxuan dhe thanë atë çfarë menduan dhe unë nuk e kurseva mirësinë dhe u isha shumë mirënjohës. Ata u dashuruan me foton time, por ndoshta jo me mua, kjo për faktin se ky jam unë, hijerëndë dhe i trishtë, delikat dhe melankolik. Im bir Justiniani edhe kur realizoi këtë foto në vitin 2012 kishte vërejtjet e tij, për ftohtësinë, trishtimin dhe dhimbjen që fshihte portreti im. Megjithëse ai u përpoq dhe vijon të përpiqet edhe sot, ai sërish është i bindur se unë nuk mund të dal në foto ndryshe, ndoshta ngase nuk di të shtirem, ndoshta ngase e çdo dalje nga vetvetja do ta tjetërsonte deri në shpërfytyrim këtë shprehi shpirtërore që skalis në këto fokus.

Fotografitë që kanë mundur të vjedhin ndonjë buzëqeshje timen, ato e kanë të pamundur të jenë fotot e mia. Sot im bir është pajtuar me pozimin tim serioz në foto, megjithëse në jetën e përditshme, edhe pse nuk shquhem si tip shakator, qeshi, madje qeshi me gjithë shpirt, me familjarë, miq dhe kolegë dhe jam me ta, ndoshta jo ai i duhuri por kam bindjen se nuk do të donin ta ndërronin me dikë tjetër. Gjithsesi ky portret është tërësisht i imi. Në këtë foto jam tërësisht unë, me gjithë ashpërsinë, zymtësinë, brishtësinë, trishtimin dhe dhimbjen që shkrihen në tërësoren e këtij pozimi thelbësisht shpirtëror.
Sot mund të them se të gjithë miqtë që më bëri kjo foto, sërish janë miqtë e mijë. Sepse është ajo brendësi, ai karakter, ai personalitet, bota ime shpirtërore e shprehur në këtë foto dhe në gjithçka që unë bëj dhe i qëndron besnikërisht atyre në dashuri dhe mirënjohje, në vlerësim dhe konsideratë.
Faleminderit nga zemra miqtë e mijë, ju që më njohët nga kjo foto dhe më vlerësuat dhe vijoni ta bëni nëpërmjet publikimeve të mia.