Brilantet e poezisë së Robert Burns me shqipërimin e personaliteteve të letrave shqipe

LAMTUMIRE

E dashur, leri oret e ndarjes te pikojne vetmine mbi ne,

le te numerojme castet e humbura te vetem

dhe shpirtrat le ta kuptojne nese gjeten

…tek njeri-tjetri ndonjehere strehe…

 

…Pra, le te endet dhimbja ne shpirtrat tane egoist,

le te thyhet amalgami i fundit qe na bashkon !

Ti mos qesh kur te me shohesh duke qare si femije

sepse dashuria e patrembur burrerine e rrezon !

 

Lamtumire… lamtumire e dashur

tani pas po shkoj te numeroj oret e lumtura bashke,

po shkoj te numeroj puthjet e permalluara

kohen time askush nuk do ta vras !

 

Vec ca puthje do vjedh per buzet e deshperuara

…Sigurisht ti ne nje zjarr tjeter je duke u ngrohur

ne nje zjarr perkedhelish qe trupin ta ftoh

por gjithsesi une te fal, te fal kur ti mizorisht vetveten lendon

 

Heshtja le ti thyeje dyert e harrimit

qe kujtimet me ty mos ti harroj asnjehere…

Me uisky le te dehem ta pi vetmin e gjate

Te cirrem, te uleras, te mallkoj…..Lamtumire prape…

 

MERI MORISON

O Meri, eja në dritare;

Është ora jonë e dëshiruar!

Ç’kushtojnë mijëra thesare

përpara syve të adhuruar!

Mundim të madh do të duroja,

si skllavi që duron i strukur,

kur zemrën tënde ta fitoja,

moj Meri Morison e bukur!

 

Dje me muzikë e me vjoli,

ndër djem e vajza kërcimtare,

mendimi im më shkoi tek ti,

unë isha atje, po s’ndieja fare:

kish plot me nur sa s’bëhet më,

po unë thashë: “Nuk ka, jo,

si Meri Morison asnjë!”

 

O Meri, do ti ta mundosh

atë që zbret për ty në varr?

Do shpirt e zemër t’i coptosh

për fajin se të do me zjarr?

Në s’më pranon si dashuror,

trego për mua pak mëshirë!

Ti s’mund të kesh një shpirt mizor,

moj Meri Morison e mirë.

 

 

 

përkthimi nga Dritëro Agolli

 

FINDLEJ

Po kush me shkop në xham troket?

“S’do mend që jam Findlej!”

-Shtëpia fle dhe s’ka lezet!

“Nuk fle!” – i tha Findlej.

 

-Po si guxon këtej të vish?

“Guxoj!” – i tha Findlej.

-Ki mendjen, punën mos e prish!

“E prish!” – i tha Findlej.

 

-Deriçkën hapur po ta kesh…

“Ta kem!” – i tha Findlej.

-Pa gjumë natën do më lesh!

“Pa gjumë”, – tha Findlej.

 

-Dhe po të lashë në shtëpi…

“Më lër!” i tha Findlej.

-Të gjen mëngjesi në gosti!

“Më gjen!” – tha Findlej.

 

-Sikur të gdhihem tok me ty…

“Me mua!” – tha Findlej.

-Ty prapë ky shteg ta bën me sy.

“Ma bën!” – i tha Findlej.

 

-Dhe ç’do punoj me ty, qyqar…

“Puno!” – i tha Findlej.

-Ta mbyllësh gojën gjer në varr.

“Tamam!” – i tha Findlej.

 

XHONI KOKËRRELBI

 

Tre mbretër morën një vendim,

që Xhonit Kokërrelbi

t’i zhdukej fara me tërbim,

t’i humbte fare thelbi.

 

Një urdhër dhanë që të tre

të hapnin varr për Xhonin,

t’i hidhnin me lopata dhé

dhe trupin t’ia mbulonin.

 

Përrenjtë u mbushën vesh me vesh,

në kodra çeli bari,

dhe Xhoni Kokërrelbi qesh

dhe ngrihet del nga varri.

 

I rreptë, i sertë, forcat mbledh

nga kodra nëpër vapë

dhe mbi armiqtë shtiza hedh,

tund kokën dhe shan prapë.

 

Por vjeshta fushave vrapon

dhe derdhet djersa lumë,

kurrizin uli plaku Xhon,

u lodh nga puna shumë.

 

I lodhur kodrës po jepte shpirt,

ka dimrin para pragut,

po përsëri të njëjtë armiq

pa shpirt i derdhen plakut.

 

I ngulin thika të mëdha

në kokë e dorë e këmbë

dhe si një lypës fukara

e çojnë drejt në lëmë.

 

E rrahin Xhonin me kopan

mes lëmit si të mjerë,

e zhveshin krejt si leckaman,

pastaj e hedhin në erë.

 

Në pus e flakin me topuz,

t’i shuhet fare thelbi,

por nuk fundoset as në pus

ky Xhoni Kokërrelbi!

 

Dhe prapë atyre keq s’u vjen

në zjarr kockat ia çuan,

dhe zemrën millonaj ia gjen

në gurë e hedh e bluan!

 

Në but tërbohet gjaku i tij,

godet me grusht e thembër;

në gotë shkuma nxjerr furi

dhe mbush me gaz çdo zemër.

 

Ai nga kokat jashtë nxjerr

telashet dhe mërzitë,

bile, vejusha këngën merr

me gotën plot përditë!

 

Haj, kurrë fundin mos e thafsh,

o but, ku hidhet thelbi,

ku vlon, ku zjen e ngre tallaz

ky Xhoni Kokërrelbi!

 

HIÇ

 

Ju jap dhe kalin, po të doni,

Pegasin tim dobiç,

Shpërblim për kalin mos dërgoni,

Shpërblim nuk dua hiç.

 

Shkujdesjen time prej poeti

Më falni ju, or miq,

Kjo mburrje dreqi prej qyteti

Për mua nuk vlen hiç!

 

Fitimi mendjen sjell vërdallë,

Floriri Zotin prish,

Po shpirti s’rri në vend pa dalë, –

Dhe ç’mbetet? S’mbetet hiç!

 

Zyrtari mat me hap sallonin

Dhe digjet për ofiq,

Në qafë e var dhe medalionin,

Po ç’ka medalja? Hiç!

 

Peshkopi mban në kokë mitrën

Dhe xhybe mban një prift.

E ç’ndosh pastaj? Të gjitha ikën,

Prej tyre del një hiç!

 

E do djaloshi vajzën shumë,

I sillet si ogiç,

Dhe dasmën shtron me prikë e zhurmë,

E ç’vjen prej dasmës? Hiç!

 

Rimon poeti rima-rima,

Çmon veten sigurisht,

Dhe merr kurora me dafina,

Më vonë e pret një hiç!

 

Rreh gjoksin rrugës mburraveci

Dhe shkrofëtin si viç,

Kërcen krekosur karkaleci, –

Krekosja pjell një hiç!

 

Me drojtje sillet ndaj poetit

Kjo çupkë buzka-fiq,

Kërkon çudira prej të shkretit

Dhe s’gjen çudira hiç!

 

Ia do poetit përkëdheljet

Vajzushka gjer në shpirt.

Nga përkëdheljet çfarë i mbetet?

I mbetet veç një hiç!

 

Kanos peshkopi heretikun,

Që mbledh pas tij të liq

Dhe botën prish e shton rrezikun,

Po bota s’ndreqet hiç!

 

Hajt, lamtumirë, e pres anijen

Me valët kalakiç.

Sikur të vdes e të përpihem,

S’ju dhëmb kjo vdekje hiç!

 

ELEGJI PËR VDEKJEN E PEG NIKELSONIT,

PELËS SË PRIFTIT

 

E famshme ishe ti, gërdallë,

Por mora vesh ç’të ngjau;

Ti re në lumin mbushur valë

Dhe vala të përlau.

 

Ke qenë pelë e bukur shumë,

Kur ishe pak më e re,

Tani lëkurën nëpër lumë

Dhe nëpër det e le.

 

Një “falemnderës” kurrë s’e more

Nga prifti yt neqez;

Të gjetën peshqit plakë e qorre

Mes lumit si peshqesh.

 

Shëndetin humbe e bukurinë,

Përulur gjer në varr,

Si gjithë ata që mbajnë në shpinë

Të rëndin rend fetar!…

 

KËNGË PËR NJË GRUA GRINDAVECE

 

Kam grua që s’më ledhaton,

Më çjerr si grifshë e prapë!

Kush gruas frerin ia lëshon,

Ajo ia hip në qafë!

 

Kërkova paqe e prehje e gaz,

Po mosa tatëpjetën,

Ma ktheu gëzimin në maraz

Dhe lëmsh ma bëri jetën!

 

Skëterrë e bëri shpirtin tim:

Tortura ditë e natë!

Në botën tjetër si shpërblim

E marr një dekoratë!

 

SHËNIM MBI NJË KARTMONEDHË

 

Mallkuar qofsh, kartë e zhubrosur,

Më ke dërrmuar, handakosur,

Nga vajzë e dashur më ke ndarë,

tv dehur më ke hequr zvarrë,

Siw e ke hequr çdo te ndershëm

Në robëri, mundim të tmerrshëm!

 

Kam parë epshin e xhelatit,

Që djersë e frymë i merr të varfrit.

Këtë të poshtër dora ime

E bënte hi, e bënte thërrime,

Por ti, moj letër e zhubrosur,

I jep pushtetin e pasosur,

 

Ndaj unë i gjori vendin tim

E lë dhe nisem në mërgim!…

 

 

ANKIMET E VAJZËS

Shpesh jam mërzitur dhe penduar

dhe mbi jastëk kam qarë,

që fjalën tënde kam besuar

dhe sytë gënjeshtarë.

 

Ku shkoi, ku humbi ngjyrë e purpurt

e faqeve të mia?

Ku vajti shtati belkëputur,

ku mbeti vajzëria?

 

Dëgjoj të qeshurën e hidhur

të fqinjëve mbi mua.

Paçka se vetë janë të krimbur

me turpe gjer në thua!

 

Tim eti kur i shfaqem unë

ul sytë e s`më vështron,

dhe nënë e mjerë qan në gjumë

kur turpin tim kujton.

 

Sa ndjej një hap të atit tim

i fshihem nëpër derë,

dhe nënën time s’kam guxim

ta shoh në sytë e mjerë.

 

E ëmbël lule e dashurisë

e hidhur qenka pema.

Se sytë e tu të djalërisë

me lotin tim i bleva!

 

Mos pastë kurrë gaz në jetë

u shoftë në s’u shua,

ai që flaku në kënetë

fëmijën e tij dhe mua…

 

VARFERIA E NDERSHME

 

Kujt i vjen turp nga skamja e vet

dhe s’njeh as nder, as vlera,

atij i them rob vërtet,

bir robi e të tjera…

 

Kjo ngre kandar,

kjo s’ngre kandar,

ne s’kemi plëng në jetë;

i pasuri ka vulën në ar,

po ar ne jemi vetë.

 

Ne bukë hamë e pimë lëng,

pa rroba trupit e pa plëng!

E ç’t’iu tregoj të tjera!

Ndërkaq një batakçi tuaf

pi verë e vishet me mëndafsh,

e ç’t’iu tregoj të tjera!

 

Kështu, ashtu

nuk ka qeder!

Nga qyrku s’duhen matur!

Ai që rron me djersë e nder

për mua është i pasur.

 

Ja, ky palaço qenka lord

dhe dashka temenara!

Fodull, bylmes e kokëbosh

do mbetet trung pa fara!

 

Kështu, ashtu

na vjen drang-drung

i mbushur me merita;

por trungu prapë mbetet trung

me urdhra dhe shirita!

 

Servilit mbreti shpejt i jep

dhe grada gjenerali,

të varfrit kurrë nuk i qep

as kopsa kaporali!

 

Kështu, ashtu,

nuk kam qeder!

Ofiqi, lajka “vlera”,

nuk kanë tru,

nuk kanë nder,

e, ç’t’iu tregoj të tjera.

 

Po dita ndofta nuk vonon

ku nder djersëlarë

të zërë vend që meriton

të zërë vend të parë.

 

MBISHKRIM NË NJË LIBËR ME VJERSHA

 

Në vite dashuria nuk u plak

Dhe zemra nuk e treti zërin tënd

Prano një përshëndetje që nga larg

Një miqësi që s’njeh as kohë as vend

 

Këtë kujtim të thjeshtë kur ta kesh

Më sill në mend e pakëz psherëti

Për çka na lodh një ditë e mbushur zheg

Apo dhe një oqean plot ftohtësi

 

MBISHKRIM NË ALTARIN E PAVARSISË

 

Kush është i ndershëm i pavarur

Në luftë i madh, në zjarr argasur

Kush del njëlloj përpara kombit

Pronari vetë e robi i robit

Kush një gjykatës ka në jetë

Ndërgjegjen, nderin e vërtetë

Kush gjen në drejtësinë forcën,-

Atij, altar, t’ia hapësh portën.

 

PËR NJË KOKËBOSH

 

Të drejtë Zotit unë i jap

Për punët e mëdha

Po kur ndërtoi këtë dollap

Pse brenda bosh e la?

 

DUKE VIZITUAR NJË ÇIFLIK TË PASUR…

 

Ky lordi neve na rrëfen

Ndër kulla pasurinë

Njeh gratë eunuku në harem,

Por s’njeh kënaqësinë.

 

AFARISTIT TË PASHPIRT

 

Këtu po prehet Xhoni qetësisht

S’do mend që vetëm trupi, një kokallë…

Por flitet, se as gjallë s’kishte shpirt,

Me kohë i kishte dalë…

 

MBISHKRIM MBI VARRIN

E PUSHTIT TE FSHATIT

 

Vajtoni burra kaq të rrallë

Këtu tek guri i murrmë

Ky fqinji sa ishte gjallë

Ju ka ndihmuar shumë.

 

Shkollarët hiç mos paçin frikë

Nga varri në lulishte

Ai që prehet nën qerpiçë

I ati tyre ishte!…

 

XHONIT…

 

Kusarë e horra, bij të kurvërisë

Lirinë e shajnë e flenë sipër glasës,

Po kur gjeniu armik i del lirisë,

Ai pa tjetër bëhet vetëvrasës…

 

PER UNAZEN E ARTË…

 

Përse kur fejohen në kisha të rinjtë

Në unazat e arta i fusin gishtërinjtë?

Më pyeti kurioze një mike.

 

Mos mbetesha buf mes bisedës

Ia ktheva mikeshës nazike

Ah, ka dashuria mjaft forcë elektrike

Dhe ari shërben si teli përcjellës…

 

NJË TË NJOHURI, QË KTHENTE SHPINËN

KUR TAKONTE POETIN…

 

Kur piqemi, pse skuqesh mik i vjetër?

E di se je një buf me brirë e horr,

Ti dha këto merita ndonjë tjetër,

Ti s’je fajtor!…

 

MBISHKRIM MBI VARRIN

E NJË AMBICIOZI TË KEQ

 

I ndjeri ish guhak, por donte grada

Kërkoi në ferr nga djalli dekorata

Tha djalli: Jo!… i lig je mish e kockë

Dhe qejf të kam.., por fara s’ke në kokë.

 

PUTHJA

 

Gjurmë e njohjes së sivjetshme

Dhe premtim me fshehtësi,-

Puthja – luleborë e hershme,

Borë e bardhë e pastërti;

 

Një lëkundje: desha, s’deshe!

Miqësi e njomë e re

Prej pëllumbi, pëllumbeshe,

Gazi i parë e plot hare;

 

Mall i ndarjes së trishtuar

Dhe dyshimi: “po më pas”?

S’e gjej fjalën e bekuar

Që mendimin larg ta ngas!

 

LUMTURIA IME

 

Ju dua, të vegjël dhe ju të mëdhenj!

Sikur të më derdhen të ligjtë përrenj,

U thyej dhe qafën, i çoj mu në djall

Me gotën përpara, me këngën me mall!

 

Shpesh vuaj dhe dhëmbët kërcas domosdo,

Po jeta është luftë dhe unë jam hero;

Ndaj jam i shkujdesur, pa pare në xhep,

As mbreti të drejtat s’m’i merr e s’m’i jep

 

Më shtyp zgjedhë e skamjes nga viti në vit,

Por mbrëmjes me miqtë unë vitin e ndrit;

Kur mbërrijmë qëllimin dhe gazi na djeg,

Përse t’i kujtojmë ca ferra në shteg?

 

Ç’të merrem me fatin, me kalin gërmuq?

Pa hiqmu nga sytë, i poshtri thuthuq!

Kur brenga dhe gazi trokasin në xham,

U them: “Mirë se vini, një sofër e kam”!

 

DASHURIA

 

Si trëndafil çel dashuria

Në mes të kopshtit tim

Dhe si një këngë bukuria

S’më ndahet në udhëtim

 

Kjo bukuri mbi të gjitha mbetet

Asgjë mbi dhe s’e tund

Me mua ecën gjersa detet

Të thahen gjer në fund

 

Nuk thahen detet zemra ime

Graniti nuk firon

Nuk ndalet rëra në udhëtime

Se rëra veç vrapon…

 

Mbeç me shëndet për ty ngre gotën

Mos u mërzit o shpirt!

Sikur të bredh me këmbë botën

Të gjej, por vetëm prit.

 

DASHURIA DHE VARFERIA

 

Më ndoqi dashuria bashkë

Me varfërinë e shkretë

Në shteg të tyre herët rashë

Më zunë shpejt në rrjetë

 

Por varfërinë e zboj e tremb

Dhe s’ka më varfëri

Veç dashurinë dot s’e shemb

Se mbetet dashuri

 

Pse dashurisë si pengesë

I del përpara ndarja?

Dhe pse të mbetet robëreshë

Nga smira dhe nga paraja?

 

Dhe pasuria dhe hambari

Pak lumturi na japin

Por frikacaku dhe truthari

Pushtetin shpejt e kapin

 

Më flet me sy për dashurinë

Kur humb mes përqafimit

Ndërsa me buzët ftohtësinë

Ma shfaq përmes gjykimit

 

Më këshillon të jem i matur

Të kem dhe pak durim

Siç duket, pret një oxhak të pasur

Dhe s’pret oxhakun tim!

 

Po si ta mbaj gjakftohtësinë

Kur jemi pranë e pranë

Kur dy vështrime dashurinë

Burim të vetëm kanë?

 

Veç fukarai ka lumturi

Me vashëzën e dashur

Ai s’ka smirë e s’ka zili

Për derë e rang të pasur

 

Ah, dashurinë ç’e pengon

Ky fati i lig tiran!

Dhe gonxhe e saj pse s’lulëzon

Pa pasuri dhe nam?

 

 

 

 

TAM O’SHENTËR

 

Kurçertexhitë lënë rrugën shkret

Dhe shoku shokun përshendet,

Pazari shuhet, afron nata

E nisen njerëzit nëper fshatra,

Të bëjm’ orgji, seç na vjen mirë,

E na ndez flakë një kriko birrë,

harrojmë të Skocisë udhë

Me gardhe, ura, ujra shumë

Që na ndajn’ ne edhe shtëpinë,

Ku zonjat tona kanë selinë

Dhe tok me vetull ngrehin shqotë,

Sikur t’i mbajë inati ngrohtë.

 

Kështu u ndodh në Er, në qendër,

Një nat’ i ndershmi Tam O’Shentër,

(megjithse Eri i lasht’ me ura,

Nuk shquhet shumë për gra dhe burra).

 

O Tam, ti s’mbajte në rradake

Asnjë këshillë të Kates sate:

“Një groshë nuk vlen, të thotë, lum miku,

Kur flet me grahma pijaniku,

Se të gjithë vitin, gjer në fund,

Çdo ditë pazari bëhësh thumb!”

 

Me një mullis u bëtë shokë

E pit’ të dy sa ratë në tokë,

Po ti çdo nat’ ia shtroke mirë

Me farkëtarë u frytë në birrë,

Në kabare na hyn të shtunë

E del të hënën, ti, o lumë!

Siç parasheh ajo e mjerë

Në Dun do mbytesh ndonjëherë,

O se te kish e Alloisë

Djajt do të zënë në netët pisë.”

 

“Ah, xhan, o grua, shpirt, o xhan,

Me ç’porosi më bën derman!

Si ta përçmoj qortimin tënd

Që burrin do të sjellë ndër mend ?!”

 

Mirëpo një natë, ç’ta përmend,

Ky Tamiynë e pa me vend

T’ia shtronte prapë me të pirë…

Valonte shkumba përmbi birrë,

Dy miqt e vjetër pranë një zjarri:

Ai dhe Jani këpucari

Që donte Tami porsi vëllanë,

Të dy ia shtronin jave për javë.

 

Po këtë nat’ u bënë shumë,

Si pinë bënë dhe rrëmujë

Dhe kabaresha mërmliste

Me Tamin ëmbël diçka fliste.

Për bëma fliste këpucari

Të tjerët qeshnin, ah, qyqari

Dhe Tami s’mori vesh më shumë

Qe vërshëllimë, apo furtunë.

 

A kini parë ndonjëhere mirë

Kur marinarët na gjejnë birrë?

Si bletër mblidhin, zhuzhullojnë,

Me krahë minutat fluturojnë,

M’i fort nga mbreti në nj’oborr

Këtu del Tami triumfator!

 

Mirëpo dëfrimi si lulukuqet

Që bien fletët sapo këputet,

O si dëbora që bie në lumë

Që sa zbardh pak e bëhet ujë,

A si gushkuqi që kund s’qendron

E mer në shenjë, të fluturon,

O si ylber me ngjyrë të qartë

Që shkrin në qiellin me shtërngatë,

Ah, koha ikën, s’mund të ndalet,

Për Tamin erdh një çast të ndahet,

Po nata ish e zezë, pisë,

Mërzija sillej si një bishë;

U nis ai në natën varr,

Në rrugë gjëkund s’kish udhëtar.

 

Po frynte erë e shfrynte tepër,

Kërciste trëndafili i egër

Dhe larg rrufeja shkrepëtinte,

Dhe thellë e rëndë bubullinte,

Në net të tilla, lemeri,

Veç djalli del bën tregëti.

 

Shaloi Megin, pelën gri,

Që kush s’ia del për shpejtësi

Dhe fluturoi me të për pakë

Nuk pyeti për shi, për flakë.

Kapuçi blu nga pas i mbet,

Me mend po thoshte një sonet

Dhe tek po ecte pa merak,

I ngjau se e kapi një lugat,

Si kukuvajk’ u ndje një klithmë

Aty të kish e Alloisë.

 

Aty ish shkëmbi, o lum miku,

Ku qafën theu Çarl Pianiku,

Ku në mes ferrash, në gërmadhë,

Ish gjetur një ferishte e vrarë

Dhe ku nën degët në çinar,

E ëm’ e Margos na u var;

Në vah sa kishte kapërcyer

Kish ngar’ e fryma i qe rrëmbyer.

 

Shkumbonte Duni përmbi gurë,

Shtërngata çirrej nëpër drurë,

Rrufeja qiellin mbushte zjarr,

Gjëmimi mblidhej si vilar,

Kur ja, mes drurësh zu të ndritë

Kjo kishëza e Alloisë.

Nën atë dritë, atë mazgalle

Dikush kërcente, hidhej valle.

 

“më jep guxim, o Xhon fisnik* * i flet birrës

Tani që ndodhem në rrezik!

Pse pimë pak birrë ne nga halli

Një pikëz visk, të na marrë djalli?”

Kështu ky Tami na tha broçkull

Nga birra mend’ i vinin rrotull,

U ndal kjo Megi me dinjitet

Desh të qertonte të zotn’ e vet

E bëri para me trimëri,

Kur Tami vetë pa një çudi:

 

Skelete kërcisnin, magjistare,

Një kotilon nga Franca marrë,

I binin bririt hidheshin rëndë,

sikur të shkelnin dhe ty me këmbë.

Mbi një dritare, në ca parvazë,

plakushi Nik* u shfaq si shtazë *djalli

si qen i zi po turfullonte

atë muzik’ ai drejtonte,

pastaj ktheu bririn, fryri fort,

u mbush çatia me shpirtra plot.

Zun’ e rrethonin me ulurimë

Të gjithë të veshur qenë me qefinë,

Si djalli vetë bënin dredhi

Në duar mbanin nga një qiri.

 

E cili Tam, cili qyqar

S’do kthente syt’ përmbi altar

Të shihte varur dy ferishte

Me dy si gremçe, hekurishte,

 

Dhe një kaçak me thikën gjak

Me to po qeshte si torollak!

Pesë me ndryshk, kishin ca shpata

Dhe pesë në duar kishin spata.

 

Një fashë llastiku foshnjën mbyste,

Një thik një bab’ po e përmbyste,

Ish biri i tij qe e shkelmonte

Atë flokëbardhë që po mbaronte.

Ah ç’poshtërsi, në shpirt të ther

Sa keq, sa vaj, sa tmerr!

 

Sa pa ky Tami, sa qe përmendur,

Shpërtheu një çast një klithmë e çmendur

Një fyell çirrej si një i marrë

Me shpejt vraponin gjith kërcimtarët,

U bënë gardh, zënë krah për krah,

Në udhë i dolën përball’ ca gra,

I flakën leckat ato mbi kishë,

Mben lakuriq, veç nder këmishë.

 

He, Tam, o Tam, pse ta bësh hasha,

Ato s’qenë gra, po ishin vasha,

në ca këmishë në ngjyrë jeshile,

si top dëbore, gargi, bandille!

Të brenëshmet mbanin përmbi vithe

Dhe flokët blu, të butë, kadife.

Ti mer e jep, kush ta di hallë,

ato me sy, fët me qepallë

edhe sakaq na qenë zverdhur,

tamam si mëzet që sa kanë zvjerdhur.

Pickojnë, të ngasin nga meraku,

Çudi, të dridhet vetë stomaku!

 

Po Tami zgjodhi. Kish dëshirë

Atë që ishte yll, e mirë,

Që dinte nder t’i bënte mikut

(u ndodh në vahun e Kërrikut

Kur ajo vetë iu kthye bishe

E zu përqark gjithçka të prishë

Po shkelte elb, e bimë, e drithë)

Këmish’ e saj na ishte endur

Atje në Pejzlin e përmendur

Që i bëjn çupat lozonjare

Edhe për to të jenë krenare.

Atë këmishë, ta themi ndryshe,

Asaj ia bleu e gjora gjyshe,

Po Nënit nuk i vajti mbarë,

Kërcen tani me magjistarë!

 

Po këtu Muza ime e ngratë

Lë të pushojë, të çlodhet pak,

Mjaft tha për Nënin si kerceu

(si xhinde ish, s’e mbante dheu)

Qysh Tami griu si me magji,

Ç’mendoi e ç’pa me syt e tij,

Si fryu e ç’ndodhi pas kësaj,si e përqeshi satanaj,

Që nga fillimi në mbarim,

Kur humbi çdo arsyetim

Dhe thirri: “Rroft këmish e shkurtër!”

Dhe erdhi ai çast i bukur,

Kur ia dha vrapit Megi i tij,

Sikur ta ndiqte një ushtri!

 

Siç ngrihen bletët me potere,

Kur djali i prap’ godit kosheren,

Si ther një lepur me xigua,

Kur brrof e ndjek pas një langua,

Siç turret cubi nëpër treg,

Kur “kapeni” gjithkush thërret,

U sul kjo Megi, ngriti bishtin,

Dhe djaj e shpirtra pas e ndiqnin.

 

Ah, Tam, o Tam, ç’shpërblim po merr,

Si peshk do thekesh ti në ferr,

dhe vajit Katja do t’ia mbushë,

do mbetet kaq e re vejushë!

 

Tash fluturim, moj Megi, merr,

Të kalosh urën mbi qemer

Dhe ngrie bishtin, qimeshumin,

Me aq guxim, si kërcen lumin!

Por ah, ku kulmi i urës hapet

Vetë satanaj pas bishti kapet!

E mira Meg terheq një çast

Dhe Nënin vetë e le nga pas

Më larg guximshëm po vraponte

Mbi të dhe Tami fluturonte

Të zotin jasht’ rreikut qiti,

Kur “frrap” u ndje, iu këput bishti,

Kjo shtig iu hodh pas mizorisht,

Të gjorën Meg e la pa bisht.

 

Kush këtë ngjarje të lexojë

Bir nënë qoftë të mos kuptojë,

Kur pi e birrës i përkulet

Atë këmishën mbetur çule

Dhe Tam O’Shentrin, sigurisht

Të tijën pelë që mbet pa bisht.

Artikuj të ngjashëm